رفتن به محتوا
DERIPORT

راهنماهای صنایع

چرم برای کفش: رویه، آستر، کفی و زیره

در کفش برای بخش‌های مختلف از چرم‌های متفاوت استفاده می‌شود: چرم‌های نرم و محکم کرومی برای رویه و آستر، و چرم‌های سفت دباغی گیاهی برای کفی و زیره. ویژگی‌های کلیدی عبارت‌اند از مقاومت در برابر خمش، تنفس‌پذیری، استحکام پارگی و میزان فرم‌پذیری چرم روی قالب.

نویسنده: DERIPORT Editorial Team · انتشار: · به‌روزرسانی:

چرم کفش یک ماده واحد نیست، بلکه خانواده‌ای از چرم‌هاست که هر کدام برای بخشی متفاوت از کفش مناسب است. رویه به چرمی نیاز دارد که به‌خوبی فرم بگیرد و در برابر خمش مکرر مقاوم باشد. آستر به نرمی و تنفس‌پذیری نیاز دارد. کفی و زیره به سفتی و استحکام ساختاری نیاز دارند. انتخاب چرم مناسب برای هر بخش، پایه یک کفش بادوام و راحت است.

بخش‌های کفش و چرم‌های آن‌ها

بخش کفش

کارکرد اصلی

چرم‌های معمول

دباغی معمول

رویه

ظاهر، فرم، نگهداری پا

گوساله، گاوی (ساید)، بز (کید)، جیر، نبوک، ورنی

عمدتاً کرومی یا ترکیبی

آستر

راحتی، مدیریت رطوبت

بز، گوسفند، خوک، گوساله، اسپلیت‌های نرم

عمدتاً کرومی

کفی

بستر پا، ساختار، جذب رطوبت

چرم سفت یا مقوای چرمی (لدربورد)

اغلب گیاهی

زیره

تماس با زمین، سایش

چرم زیره سنگین (بند)

گیاهی

طبقات پاشنه، رگه (ولت)، پشت‌پاشنه

ساختار

چرم‌های سفت

اغلب گیاهی

چرم رویه

رویه بخش قابل مشاهده کفش و حامل طرح آن است. چرم رویه باید:

  • به‌خوبی قالب بخورد: کشیده شود و فرم قالب را بدون ترک‌خوردگی یا شُل‌شدن گرین حفظ کند.
  • در برابر خمش مقاوم باشد در ناحیه پنجه (وَمپ)، جایی که کفش با هر قدم خم می‌شود.
  • تنفس‌پذیر باشد، تا بخار آب حاصل از پا بتواند خارج شود.
  • دوخت را نگه دارد بدون پارگی.
  • ظاهر خوبی داشته باشد پس از قالب‌زنی، تکمیل و استفاده.

چرم‌های رایج رویه

  • گوساله فول‌گرین به دلیل گرین فشرده و صاف، برای کفش‌های رسمی ظریف به کار می‌رود.
  • چرم گاوی (ساید) و چرم گرین اصلاح‌شده به‌طور گسترده در کفش‌های عمومی و کفش کار استفاده می‌شود. گرین اصلاح‌شده سنباده‌زنی (باف) شده و برای سطحی یکنواخت فینیش می‌خورد.
  • چرم بز (کید) سبک و انعطاف‌پذیر است و در کفش‌های زنانه و مدل‌های نرم به کار می‌رود.
  • جیر چرمی پرزدار است که معمولاً از سمت گوشت یا از اسپلیت تهیه می‌شود. در کفش ظاهری نرم و مات می‌دهد، اما به محافظت در برابر آب و لک نیاز دارد.
  • نبوک چرم گرینی است که تا رسیدن به پرزی ظریف سنباده‌زنی شده است. چون لایه گرین را حفظ می‌کند، معمولاً از جیرِ اسپلیت محکم‌تر است، اما به‌آسانی لک برمی‌دارد.
  • چرم ورنی دارای پوشش سطحی بسیار براق و آینه‌ای است. استانداردهای اصطلاح‌شناسی چرم (EN 15987 / ISO 15115) چرم ورنی را به‌عنوان اصطلاحی مستقل تعریف می‌کنند که از چرم پوشش‌دار جداست (چرمی که ضخامت پوشش آن بیش از 0.15 mm است (اما نه بیش از یک‌سوم ضخامت کل))؛ بنابراین نوع و ضخامت پوشش باید در مشخصات ذکر شود.
  • چرم‌های پول‌آپ و کریزی‌هورس چرم‌های روغنی یا واکسی هستند که در بوت و کفش‌های غیررسمی به کار می‌روند؛ با خم‌شدن یا خراشیدن تغییر رنگ می‌دهند و با استفاده، جلوه‌ای خاص پیدا می‌کنند.

چرم آستر

آستر در تماس با پا و جوراب است. چرم آستر خوب:

  • نرم و لطیف است.
  • رطوبت را جذب و آزاد می‌کند.
  • در برابر عرق بدون لک‌شدن یا پس‌دادن رنگ مقاوم است.
  • در برابر سایش در ناحیه پاشنه مقاوم است.

بز، گوسفند، خوک و گوساله نرم از چرم‌های رایج آستر هستند. برخی کفش‌ها به‌جای آن از آستر نساجی یا سنتزی استفاده می‌کنند؛ شرح محصول باید این را ذکر کند.

چرم کفی و زیره

چرم کفی

کفی‌های چرمی معمولاً از چرم‌های سفت دباغی گیاهی هستند. به مرور زمان به شکل پا درمی‌آیند و رطوبت را جذب می‌کنند. در ساخت ولت‌دوزی، کفی حامل لبه یا شیاری است که رگه (ولت) به آن دوخته می‌شود؛ بنابراین باید دوخت را محکم نگه دارد.

چرم زیره

چرم زیره از پوست‌های ضخیم و سفت دباغی گیاهی تهیه می‌شود و اغلب از ناحیه بند (بخش مرکزی و متراکم پوست) بریده می‌شود. زیره‌های چرمی در کفش‌های کلاسیک و رسمی به دلیل ظاهر، تنفس‌پذیری و امکان تعویض زیره ارزشمندند. مقاومت آن‌ها در برابر لغزش و آب از بسیاری از زیره‌های لاستیکی یا پلیمری کمتر است؛ از این رو برای برخی کاربردها مناسب‌ترند تا برخی دیگر.

ویژگی‌های کلیدی و نحوه آزمون آن‌ها

برای توافق بر سر کیفیت از روش‌های آزمون استفاده کنید، نه صفت‌ها. ویژگی‌های رایج و روش‌های نمونه عبارت‌اند از:

ویژگی

اهمیت

روش آزمون نمونه

ضخامت

قالب‌زنی و برش یکنواخت

ISO 2589

استحکام کششی و ازدیاد طول

استحکام و کشش در حین قالب‌زنی

ISO 3376

مقاومت در برابر خمش

ترک‌خوردگی در ناحیه پنجه

ISO 5402-1

نفوذپذیری بخار آب

راحتی و تنفس‌پذیری

ISO 14268

ثبات رنگ در برابر سایش

انتقال رنگ به جوراب و آستر

ISO 11640

میزان کروم(VI)

انطباق با مقررات

ISO 17075-1

سطوح قبولی میان خریدار و تأمین‌کننده توافق می‌شوند یا از مشخصات برند یا استاندارد کفش قابل اعمال در بازار هدف گرفته می‌شوند.

ضخامت

ضخامت چرم‌های رویه، آستر و زیره تفاوت زیادی با هم دارد. رویه و آستر بسیار نازک‌تر از چرم زیره‌اند. برای هر آرتیکل یک بازه ضخامت و روش اندازه‌گیری تعیین کنید، به‌جای اینکه به توصیفی کلی بسنده کنید.

انطباق شیمیایی

کفش در تماس مستقیم و اغلب طولانی با پوست است. بسیاری از بازارها مواد موجود در چرم مانند کروم(VI)، برخی رنگ‌های آزو که می‌توانند آمین‌های آروماتیک محدودشده آزاد کنند، و سایر مواد شیمیایی را محدود می‌کنند. برای نمونه، اتحادیه اروپا کروم(VI) را در کالاهای چرمی در تماس با پوست تحت REACH محدود کرده است. حدود دقیق و دامنه شمول بسته به کشور متفاوت است، با گذشت زمان تغییر می‌کند و باید با مرجع ذی‌ربط بررسی شود. راهنمای انتخاب مواد شیمیایی برای آزمون در ISO 20137 موجود است.

مواد چرمی و غیرچرمی در کفش

در کفش اغلب مواد مختلف ترکیب می‌شوند. میان موارد زیر به‌روشنی تمایز قائل شوید:

  • چرم طبیعی (گرین، گرین اصلاح‌شده، اسپلیت، جیر، نبوک).
  • چرم پوشش‌دار و چرم ورنی، که هر دو پوشش سطحی دارند و در اصطلاح‌شناسی چرم جداگانه تعریف شده‌اند.
  • چرم بازیافتی (بانددد) و لدربورد، که از الیاف چرم همراه با چسباننده تشکیل شده‌اند و اغلب در کفی، پشت‌پاشنه و قطعات پاشنه به کار می‌روند.
  • رویه‌های سنتزی (PU، PVC، میکروفایبر).
  • مواد گیاه‌پایه، که معمولاً شامل چسباننده یا پوشش پلیمری هستند.

چندین بازار الزام می‌کنند که برچسب کفش جنس رویه، آستر و زیره را نشان دهد. مقررات متفاوت است؛ بنابراین الزامات برچسب‌گذاری را برای هر بازار مقصد تأیید کنید.

تعیین مشخصات چرم کفش

هنگام تأمین، برای هر آرتیکل موارد زیر را ذکر کنید:

  1. بخش کفش و روش ساخت (چسبی، ولت‌دوزی، دوختی، موکاسین).
  2. منشأ دامی و نوع گرین.
  3. نوع دباغی (کرومی، گیاهی، بدون کروم، ترکیبی).
  4. فینیش و جلوه سطح.
  5. بازه ضخامت.
  6. مرجع رنگ و رواداری.
  7. آزمون‌های لازم و سطوح قبولی.
  8. فهرست مواد محدودشده برای بازار شما.

خریداران می‌توانند مشخصات مورد نظر خود را برای دریافت پیش‌فاکتور به DERIPORT ارسال کنند.

جمع‌بندی

یک کفش خوش‌ساخت از چرم مناسب در جای مناسب استفاده می‌کند: چرم رویه انعطاف‌پذیر و فرم‌پذیر؛ آستر نرم و تنفس‌پذیر؛ و چرم سفت دباغی گیاهی برای کفی و زیره. هر آرتیکل را با ویژگی‌های قابل اندازه‌گیری تعریف کنید و مقررات شیمیایی و برچسب‌گذاری را برای هر بازار بررسی کنید.

پرسش‌های متداول

کدام آزمون‌ها برای چرم کفش مهم‌ترند؟

آزمون‌های رایج شامل مقاومت در برابر خمش (ISO 5402-1)، نفوذپذیری بخار آب (ISO 14268)، استحکام کششی (ISO 3376)، ضخامت (ISO 2589)، ثبات رنگ در برابر سایش (ISO 11640) و میزان کروم (VI) (ISO 17075-1) است. حدود قبولی از مشخصات فنی برند شما یا استانداردهای مربوطه تعیین می‌شود.

آیا جیر (suede) برای همهٔ انواع کفش مناسب است؟

جیر ظاهری نرم و مات دارد و راحت است، اما در مقایسه با چرم دانه‌دار صاف آسان‌تر لک می‌شود و آب جذب می‌کند. جیر برای کفش‌های روزمره و مد مناسب است، ترجیحاً همراه با عملیات محافظتی.

چرا زیره‌های چرمی با دباغی گیاهی تولید می‌شوند؟

دباغی گیاهی چرمی سفت و متراکم تولید می‌کند که فرم خود را حفظ می‌کند، مقاومت سایشی نسبتاً خوبی دارد و به‌راحتی قابل برش، دوخت و پرداخت تمیز است. این ویژگی‌ها برای زیره، کفی و لایه‌های پاشنه بیش از چرم نرم دباغی کرومی مناسب است.

بهترین چرم برای رویهٔ کفش کدام است؟

هیچ انتخاب واحدی بهترین نیست؛ این به مدل و کاربرد بستگی دارد. چرم گوسالهٔ فول گرین برای کفش‌های رسمی، چرم نیم‌پوست گاوی (cow side) و چرم با دانهٔ اصلاح‌شده برای کفش‌های عمومی و کار، و چرم بز برای مدل‌های نرم و سبک رایج است. چرم رویهٔ خوب به‌خوبی روی قالب فرم می‌گیرد، در برابر خمش مقاوم است و تنفس‌پذیر است.